persoonlijk

Ode aan mijn papa

Hoe snel kan het gaan. Dan plotseling is hij er niet meer. In september kreeg hij nog een jaar. 11 weken later moesten wij hem laten gaan. Mijn vader was ziek, hij had de pech om een ziekte te krijgen, die in de meeste gevallen altijd te laat wordt ontdekt. Nooit was hij ziek. In zijn 70-jarige leven, had hij nooit wat gehad. En dan nu, past boem, over en uit.

Ik heb getwijfeld of ik hier wel zo’n persoonlijk verhaal zal opschrijven. Maar mijn blog is een plek waar ik ook schrijf over dingen die mij raken. En dit heeft mij diep geraakt. Maar het heeft mij ook bijzondere momenten gebracht. En zoals mijn vader altijd zei, je wordt geboren met niets en je gaat dood met niets en daartussen moet je het zelf maken. Daarom vind ik het belangrijk om die momenten ook te zien en te koesteren.

Toen ik hoorde dat mijn vader ernstig ziek was in september ben ik aan hem gaan schrijven. Ik had een mooi boekje gekocht waarin ik mijn verdriet, mijn herinneringen en onze bijzondere band beschreef. Er stonden gedichten in, songteksten, maar ook foto’s van ons twee. Mijn vader en ik, dat was twee handen op een buik.Β  De bedoeling was dat wij deze kerst bijzonder gingen vieren, omdat wij wisten dat dit de laatste kerst met ons alle zou zijn. Mijn ouders hebben een vakantiehuisje midden in het bos en mijn broertje en ik zouden deze compleet gaan omtoveren tot een groot kerstfestijn. Tijdens deze kerst zou ik hem dan ons boekje geven…

Het heeft niet zo mogen zijn. Ik ben daar heel verdrietig om geweest. Dit was van ons en dat had ik zo graag met hem willen delen. Toen hij overleden was, ben ik een hele poos bij hem gaan zitten met ons boekje en ben ik gaan voorlezen. Dat maakte mij rustig, want al lezende, wist ik: mijn vader weet alles wat hierin staat.

Mijn vader wilde tijdens zijn uitvaart geen bloemen van mensen ontvangen, maar liever een wens of herinnering op een kaartje ontvangen. Hiervoor hadden wij een oud kistje bij de kist gezet van zijn opa. Ik heb heel veel mooie en bijzondere herinneringen aan mijn vader. In dat kistje heb ik de voor mij vijf belangrijkste herinneringen gestopt.

Wat wij hadden en hebben is pure liefde!

Vader en dochter, dat is iets heel bijzonders.

Nu kan ik nooit meer in jouw ogen kijken.

Wij, dat is voor altijd!

Door jou ben ik nooit meer alleen.

En nu is het stil… Dag lieve pap, de herinnering blijft altijd! Want zoals je zelf zegt: “Een schip dat achter de kim zeilt is niet weg, je ziet hem alleen niet meer”

You Might Also Like...

nog geen reacties

    Laat een reactie achter