persoonlijk

Acceptatie

Gisteren viel nummer 5 van het magazine Liefke in mijn brievenbus. Vanaf het begin ben ik een groot fan van dit tijdschrift, dat je eigenlijk geen tijdschrift mag noemen. Het is meer een boek met allemaal verschillende verhalen, die gaan over een thema. Liefke is voor mij een cadeautje. Eentje die je eigenlijk niet wilt uitpakken, omdat je het moment wil vertragen, uitstellen. Vaak ben ik toch te nieuwsgierig om hem te lang in zijn kartonnen envelop te laten liggen. Dit keer lukte het mij precies 1 dag.

Wanneer ik Liefke in mijn handen heb, word ik rustig. Dat klinkt misschien heel stom of zweverig, maar zo bedoel ik het niet. Het blad straalt een bepaalde rust uit. Het is opgebouwd uit drie verschillende delen. Rust, eenvoud en natuur. Elke deel begint met een gedicht. Ook in het magazine vind je veel ruimte, rust en leegte. Geen advertenties, maar wel veel mooie foto’s. Dit keer gaat Liefke over acceptatie. Hoe toepasselijk dacht ik bij het uitpakken. Het voelt voor mij of ik in een periode van acceptatie zit.

Een aantal weken geleden ben ik met iemand gaan praten. Of eigenlijk vooral luisteren, naar een bijzondere vrouw. Ze heeft me veel verteld. Wijze woorden die binnen kwamen en mij op allerlei gebieden aan het denken hebben gezet. Het afgelopen jaar was een zwaar jaar, maar ook een bijzonder jaar. Hoe, dat kan ik niet omschrijven. Ondanks het grote verdriet, zijn er ook veel mooie dingen gebeurd en ben ik voor mijn gevoel anders tegen bepaalde dingen aan gaan kijken. Ik ben zekerder van mijzelf geworden.

Loslaten, hoe doe je dat?

Tijdens dit gesprek ging het ook over mijn vader. De woorden, laat je vader maar los, dan kan je verder, kwamen binnen bij mij. Loslaten, hoe doe je dat eigenlijk? Hij was er toch niet meer, dus ik had hem toch al losgelaten, dacht ik. Maar hier over nadenkend kwam ik erachter, dat hij constant in mijn hoofd zat. Veel gebeurtenissen, liedjes of dingen die ik deed, koppelde ik aan hem. Ik vroeg mezelf vaak af of hij trots op me was, hoe ik het deed. Ik hoopte constant dat ik over hem zou dromen, maar dat gebeurde niet. Regelmatig zat ik voor een grote koffer, vol met spullen van hem.

Vanmorgen zat ik op de bank en moest ik plotseling huilen. Het is mijn eerste vakantiedag, na een aantal hele drukke maanden. Was dat het? Ik hoefde even niks meer? Maar wat ik voelde tijdens het huilen, was een leegte, een soort van blanke wereld en toen besefte ik het me. Mijn hoofd was rustig, ik had het geaccepteerd. Mijn vader is er niet meer, ik mag verder. Zonder hem, maar met tal van mooie herinneringen in mijn hoofd. En ja, ik weet het zeker: hij is ontzettend trots op mij!

You Might Also Like...

nog geen reacties

    Laat een reactie achter